Bir Başkadır: Kendi İllüzyonuna Sığınan Bir Otorite Portresi

Bir Başkadır: Kendi İllüzyonuna Sığınan Bir Otorite Portresi

2020 yılının sonunda hayatımıza girdiğinde Türkiye’nin toplumsal fay hatlarını, sınıf çatışmalarını ve birbirine değmeden yaşayan mahallelerini pek de alışık olmadığımız bir gerçekçilikle önümüze koyan Bir Başkadır, tam altı yıl aradan sonra ve hiç de ‘beklenmeyen’ ikinci sezonuyla izleyiciyle buluştu. Yine Berkun Oya’nın yazıp yönettiği yapım, 12 Kasım itibarıyla dört bölümlük yeni/devam hikayesiyle Netflix’e geldi. Öykü Karayel, Defne Kayalar, Fatih Artman ve Funda Eryiğit gibi ilk sezonun omurgasını oluşturan kadroya Onur Saylak ve Nur Sürer gibi oyuncular eklenmiş. Ucundan da olsa… Ama bu sezonun asıl büyük sürprizi kamera arkasından önüne geçerek hikâyenin tam anlamıyla göbeğine yerleşen isim: Dizinin yaratıcısı Berkun Oya. Senaryo ve rejide kalmayıp yeni sezonun en çetrefilli karakteri olan Başkomiser Muzaffer’e bizzat hayat veriyor. İnanır mısınız, benim diyen oyunculara taş çıkartıyor…

Hikâyenin bütün ağırlığını sırtlanan ve sezonun gerilim hattını belirleyen bu yeni karakterin yörüngesinden baktığımızda, karşımızda son derece tanıdık ama bir o kadar da ürkütücü bir adam duruyor. Muzaffer; mesleğinin sağladığı gücü hayatının her alanına sızdırmış, kof bir egonun arkasına saklanan ve sözde ahlakçılık zırhıyla etrafındaki herkesin soluğunu kesen, yaşam enerjisini emen bir adam. Ömrü boyunca eşine bir hayat arkadaşından ziyade emrindeki bir nefer gibi davranmış, evinin içindeki iktidar alanını tartışmaya kapalı tutmuş bir figür. İşin en komik yanı ise kendi kurduğu bu duygusal çölün içinde bile kendini “içten içe şefkatli bir aile babası” sanacak kadar büyük bir körlüğe sahip olması. Çocuklarıyla kurduğu her bağın ucunda bir çarpıklık yatarken derinlerde bir yerde büyük bir sevgi barındırdığına inanarak kendi vicdanını temize çekmeye çalışıyor. Eşi vefat ettikten sonra evde oluşan o derin boşluğu, mekanik bir cihazla doldurmaya çabalayacak kadar da duygusal derinlikten yoksun. Yani her şeyiyle o kadar tahmin edilebilir bir adam ki…

Bunları Da Okuyun
image
Bir Başkadır | Fotoğraf: Netflix

Muzaffer’in yıkıcılığı sadece kendi dört duvarının arasına hapsolmakla kalmıyor tabi, ilk sezondan beri tanıdığımız Meryem ve Hilmi’nin görece pamuk ipliğine bağlı duran dünyasına da eklemleniyor. Kendi ailesinde açtığı yaralar yetmezmiş gibi, temas ettiği her yeni hayatı da kendi karanlığına çekiyor. Akranları çoktan emniyet müdürü rütbesine yükselmişken kendisinin başkomiserlikte takılı kalmış olması, içindeki o kariyerist hırs ve otorite bağımlılığını daha da zehirli bir hale getirmiş. Bu bastırılmış öfkenin ve yetersizlik hissinin etrafa sıçrama ihtimali, izleyiciyi daha dizinin ilk dakikasından ablukaya alıyor.

Yeni sezonun düğümü Muzaffer’in kendi içindeki bu enkazı toparlamak ya da en azından vicdanının sesini kısmak için adım attığı terapi odasında çözülüyor. Psikiyatrist Peri ile karşı karşıya geldiği seanslar, izleyiciye ilginç bir kıyaslama alanı açıyor. Muzaffer’in koltuktaki manipülatif tavırları, inkar mekanizmaları ve gücü elinde tutma takıntısı öyle bir noktaya varıyor ki insanın Tony Soprano’nun o meşhur seanslarını özleyesi geliyor (maalesef o derece)…

image
Bir Başkadır | Fotoğraf: Netflix

Aslında gündelik hayatımızda da kendi yarattığı sahte kimliklere inanan, aynaya baktığında olduğundan bambaşka birini gören sayısız insanla yan yana yaşıyoruz. Bunu fark etmek farkındalığı yüksek biri olarak tanımlamaz bizi. Fakat Muzaffer’i bu kadar çarpıcı kılan şey, koca bir ömrün dev bir yanılsamadan ibaret olduğu gerçeğiyle yüzleşmekten duyduğu o ilkel korku. Hayata yalnızca tahakküm kurarak tutunabilen, güçsüzlüğünü başkalarını ezerek örten bu karakterlerin gerçek dünyadaki karşılığını canlı kanlı bildiğimiz için yoruluyoruz. Dizinin büyüsü de tam olarak bu yorgunluktan doğuyor.

Yani Berkun Oya’nın kurduğu evrenin en büyük alametifarikası, barındırdığı karakterler ve gündelik ayrıntılar üzerinden hakikate yaklaşma biçimi. Dizi, gerçeğin o çıplak ve zaman zaman sevimsiz doğasından kendi sinematografik estetiğini türetebiliyor; bunu yaparken de izleyiciye konforlu bir seyir sunmak zorunda olmadığının farkında.

Dört bölümün sonundaki o bilinçli yarım kalmışlık hissi ise ilk bakışta eksiklik gibi görünse de şahsen üzerine düşündükçe hikâyenin ruhuyla da örtüşüyor gibi. Günümüz toplumuna ve geleceğimize dair söylem üretme çabasıyla örtüşüyor gibi demek istediğim. Bilmiyorum anlatabildim mi…

Diğer içeriklerime instagram üzerindeki blogumdan (@atıptutuyorum) ulaşabilirsiniz.

Kapak Fotoğrafı: Netflix

İlginizi çekebilir: Sine Magger’dan İzleme Listemiz

Yazı Yorumları (0)
Bu yazıya ilk yorumu siz yazın!