Possible Love: Sınıf Farkları Büyürken Birbirimizi Sevmemiz Mümkün mü?

Ancak Ye-ji’nin işçilerle konuşmaya lüks kıyafetleriyle gelmesi ve onların hayatını izinsiz kaydetmeye çalışması, kendisi hakkında yeterince fikir veriyor. Nitekim, insanların yaşadığı zorlukları anlatmak istemek başka, onların hayatını kendi projesi için kullanılabilecek bir malzemeye dönüştürmek başka. Kamera burada yalnızca gerçekliği kaydeden bir aracın ötesine geçerek kimin özne, kimin nesne olduğunu belirleyen bir güç hâline geliyor.

Üstelik Ye-ji’nin kocası Sang-woo, Amerika’yla yürüttüğü büyük işler ve servetiyle kapitalizmin Güney Kore’deki temsilcilerinden biri gibi duruyor. İşçiler geçim derdiyle boğuşurken onun dünyasında bunlar, üzerine düşünülmesi gerekmeyen ayrıntılar. İki çift aynı ortamda bulunabiliyor, sohbet edebiliyor, hatta birbirlerine yakınlık duyabiliyor. Ama bu yakınlık, ekonomik eşitsizliğin yarattığı mesafeyi ortadan kaldırmıyor.

Bence filmin en sert taraflarından biri de işçi sınıfının hak arama mücadelesine yaklaşımı. İşçilerin en ufak itirazlarının komünistlikle etiketlenmesi, hatta bu kelimenin bir hakaret olarak kullanılması, Güney Kore toplumundaki antikomünist reflekslere dair önemli ayrıntılar. Sendika, grev ve örgütlenme gibi haklar konuşulurken insanların hâlâ bu kavramlardan korkması da başlı başına manidar.

Grev sırasında bayılana kadar dayak yiyen işçinin, artık sendikaya ve grev hakkına inanmakta zorlanması ise filmin söylediği en önemli şeylerden biri. Çünkü burada artan polis şiddetiyle insanların haklarını aradıklarında karşılarına çıkan sonuçları tekrar tekrar deneyimleyerek mücadele etme ihtimalinden uzaklaşmalarını da izliyoruz. Bir noktadan sonra düzenin değişebileceğine inanmak bile hayalcilik gibi görünmeye başlıyor. Öğrenilmiş çaresizlik dediğimiz şey tam olarak burada ortaya çıkıyor.

Bu açıdan Possible Love, işçi sınıfının sorunlarını anlatmanın yanında, bu yoksulluğun insanları nasıl dönüştürdüğüne, ilişkilerini nasıl etkilediğini ve sınıflar arasındaki mesafenin neden kolayca kapanmadığını anlatmaya çalışıyor. Lee Chang-dong’un anlatısında kimse bütünüyle masum ya da bütünüyle kötü değil. Fakat herkesin aynı güce ve imkânlara sahip olmadığından doğan rahatsız edicilik, film boyunca kafamızın üzerinde balyoz gibi sallanmayı sürdürüyor.

Bu noktada aklıma ister istemez Bong Joon-ho’nun Parasite’ı geliyor. Sinema yazarı Haktan Kaan İçel, iki film arasındaki fark şöyle yazmıştı: Parasite’ta alt sınıf, üst sınıfın yaşamına sızıyordu, Possible Love’da ise durum tam tersi. Bence bu, iki film arasındaki önemli bir ayrım.

Parasite, pandemi öncesinde giderek açılan sınıfsal uçurumunu ve insanların birbirlerinin hayatına ne kadar yaklaşabileceklerini anlatıyordu. Bugün ise No Other Choice ve Possible Love gibi filmlerde bu uçurumun daha da derinleştiğini görüyoruz. Park Chan-wook’un filminde işini kaybeden bir adam, hayatta kalabilmek için başka insanların yerini almaya çalışıyordu. Lee Chang-dong’da ise işini kaybetmiş bir adamın ve ailesinin hayatı, varlıklı bir çiftin bakışına ve müdahalesine açılıyor. İki film de ekonomik düzenin insanları nasıl kıskaca aldığını gösteriyor, yalnızca baktıkları yerler farklı.

Belki de bu yüzden Possible Love’ın ismi üzerinde de ayrıca düşünmek gerekiyor. Farklı sınıflardan insanlar birbirlerini sevebilir, anlayabilir ya da birbirlerinin hayatına dokunabilir. Ama sevgi, tek başına ekonomik eşitsizliği ortadan kaldırmaya yetebilir mi? Birinin başkasına yardım etmeye çalışması, onu gerçekten anlaması anlamına gelebilir mi? Film bu sorulara kolay ve kısa yoldan cevaplar vermiyor. Zaten mesele de bir uzlaşma hikâyesi anlatmaktan çok, uzlaşmanın önündeki görünmez duvarları göstermek.

Son olarak, Lee Chang-dong’un filmi Krzysztof Kieślowski ve Krzysztof Piesiewicz’in Dekalog’una adaması da güzel bir sürpriz. Özellikle Dekalog’un onuncu bölümündeki arzu ve başkasında olana sahip olma isteği, Possible Love’ın sınıf, kıskançlık ve sahip olma meseleleriyle birlikte düşünüldüğünde anlam kazanıyor. Film, bir yandan başkasının hayatına duyulan merakı, diğer yandan o hayatın ne kadarının gerçekten anlaşılabileceğini sorguluyor.

Possible Love, Parasite kadar gösterişli ya da No Other Choice kadar kara mizaha yaslanan bir film değil. Daha ağır ilerliyor, karakterlerinin arasındaki gerilimi biriktirerek büyütüyor. Kapitalizmin vahşiliğinin daha da artmasıyla insanları birbirlerinden uzaklaştırdığı, böylesi hikâyeleri daha fazla izleyeceğiz gibi görünüyor.

Kapak Fotoğrafı: IMDb

İlginizi çekebilir: Sine Magger’dan İzleme Listemiz