Rahat Konser: Nöroçeşitliliği Gözeten Konser Deneyimi

Konser salonları uzun süredir aynı sözleşmeyle işliyor: Sessiz otur, kıpırdama, alkışı zamanla. İstanbul Müzik Festivali bu sözleşmeyi ilk kez masaya yatırdı ve “Rahat Konser: Tanıdık Melodiler, Yumuşak Sesler” adıyla festival tarihine geçecek bir etkinlik düzenledi.

İKSV’nin Erişilebilir Sanat Partneri DenizBank’ın katkısıyla hazırlanan konserde Lepidus Ensemble, Barok dönemden çağdaş repertuvara uzanan sevilen eserleri Kadıköy Belediyesi Süreyya Operası’nda seslendirdi. Konserdeki asıl fark sahnede değil, salonda yapılan tercihler oldu. Işıklar hiç kapanmadı, oturma düzeni numarasızdı ve giriş çıkış serbestti. Müzisyenler her eser öncesinde kısa açıklamalar yaptığı ve eserlerin icrasının yaklaşık beşer dakika sürdüğü konserde fuayede, essiz dinlenme köşeleri kurulmuştu, yardımcı görevliler salonun içindeydi. Otizm spektrumundaki ya da duyusal hassasiyetleri olan izleyiciler için tasarlanmış bu ortam, aynı zamanda herkese açıktı. Dünyada popülaritesi artan bu “rahat konser” formatı, Londra’dan Sydney’e pek çok opera ve filarmoni topluluğu tarafından benimseniyor ve geleneksel salon kurallarının bir erişim engeli olduğunu kabul etmek artık radikal bir tutum sayılmıyor. Kültür kurumlarının hangi bedeni, hangi sinir sistemini, hangi dikkat biçimini “ideal izleyici” olarak varsaydığı sorusu, bu sefer salonun içinden yükseliyor.