Bir Aile Provası: Ya Provası Mümkün Olsaydı?

Bir Anne, İki Kız, Çokça Konuşulacak Mesele

Hasibe Eren’in canlandırdığı Figen karakteri, annesinin -Sacide Taşaner’in canlandırdığı karakter- alzheimer hastalığından sonra kendi evini kapatıp onun yanına yerleşen bir yazar olarak çıkıyor karşımıza. Bir yandan annesinin bakımıyla ilgilenirken bir yandan da editörünün bitmek tükenmek bilmeyen, hatta zaman zaman tacize varan ısrarlarıyla yazmaya çalışıyor. Bu sıkışmışlık arasında taban tabana zıt karakterlerde oldukları kız kardeşi Çiğdem’in de -Devin Özgür Çınar’ın canlandırdığı karakter- hikâyeye dâhil olmasıyla birlikte anneleri ve iki kızı arasında o güne kadar pek de benzerine şahit olmadıkları bir iletişim başlıyor.

Alzheimer hastası olan annelerinin zihninin git gellerinde meydana gelen filtresizlik hâli, ailenin tüm fertlerini birbirlerine karşı daha açık ve savunmasız hâle getiriyor. O noktadan sonra geçmişin ortaya saçıldığı, isteklerin ve zaafların yüksek sesle dile getirildiği anne evi, herkesin kendine karşı daha samimi olmasına ve bir diğerini yine tam olarak anlayamasa da üzerine anlamak üzerine kafa yormasına sebep oluyor. Oyun, George Bernard Shaw’a atfedilen “Mutlu bir aile erken cennettir.” sözünün aksine, o kadar da mutlu olmayan bir ailenin serencamını anlatıyor izleyicisine.

Oyun ikisine dair unsuları içerisinde barındırsa da türünü ne komedi ne de trajedi olarak tanımlamak mümkün. Oyunun çok katmanlı yapısı, tüm bu türlerden parçaları içerisinde barındırmasını sağlıyor ve oluşturulan atmosfer kısa süre içerisinde yaratılan aileye izleyicisini ikna ediyor.

Açıkçası yapım şirketiyle, oyuncu kadrosundaki isimleriyle, gösterişli tanıtımlarıyla, özellikle bir grup gedikli tiyatro izleyicinde bütçeli bir prodüksiyon işi olduğu konusunda ön yargı yaratabilecek bir oyun Bir Aile Provası. Fakat hem metnin kendi içerisindeki oyunlu karakteri, hem oyuncuların performansı, hem de Kumbaracı50 kültürünün dokunuşu işin içerisine katılınca, bu ön yargıya mahal vermeyecek, ruhu olan bir oyun sahneye koyulmuş.

Bazen böyle olur, nadir görülen güneş tutulmaları gibi çok sık karşılaşmasak da öyle bir kadro kurulur ki oyundaki tüm oyuncular parlar. Bir Aile Provası öyle bir oyun. Başrolünden yan rolüne, sahnede çok kalanından az kalanına herkes çok iyi oynuyor. Bunda elbette metnin ve rejinin de büyük payı var fakat oyunu izlerken her karakter için doğru seçimin yapıldığını ve nihayetinde ortaya orkestra gibi ahenk içerisinde çalışan bir ekibin çıktığını fark edebiliyorsunuz.     

Oyunun ismindeki “Yaşayın Gitsin” alt cümlesinin ne anlama geldiği oyunun içerisinde saklı ama ben ondan esinlenerek “İzleyin Gitsin” diyebilirim Bir Aile Provası için. Her zaman iyi metinleri, iyi rejiyle ve iyi oyunculuklarla izlemek mümkün olamıyor. Biri yerinde olsa bir eksik oluyor illa. Bir Aile Provası bunun bir istisnası olarak senenin son aylarında İstanbul, Ankara ve Mersin’deki farklı sahnelerde izleyicisiyle buluşmaya devam ediyor.

Kapak Fotoğrafı: BKM

İlginizi çekebilir: Eda Geven’den Tiyatro Oyunu Önerileri