Metin Akdülger ile: Tiyatro Oyunundan Çizgi Romanına Kadar Sohbet

Nuray İmre
RÖPORTAJ|20 Kasım 2026
Metin Akdülger ile: Tiyatro Oyunundan Çizgi Romanına Kadar Sohbet

On parmağında on marifet… Bence bu tanım Metin Akdülger’i en iyi anlatan ifadelerden biri. Çoğumuz onu televizyon dizilerinde ve dijital platformlarda canlandırdığı şehirli, eğitimli, çoğu zaman ayrıcalıklı çevrelerden gelen karakterlerle tanısak da Metin Akdülger, tıpkı bir matruşka gibi; bir yönünü keşfettikçe karşımıza bir başkası çıkıyor. Üniversitede uluslararası ilişkiler okumuş ama sanatla ilişkisi çok daha eskiye dayanıyor. Daha lise yıllarında tiyatroyla ilgilenmeye başlamış, üniversitedeyken Yıldız Kenter’den dersler almış, hatta bir dönem asistanlığını yapmış. Bugünse oyunculuğun yanı sıra müzik yapıyor, çizgi romanlar yaratıyor. Fikrimce sanatçı olmanın hakkını sonuna kadar veren biri.

Şu sıralar hayatı yine sanatla dolu. Sinemada Yeşim Ustaoğlu’nun yazıp yönettiği, 63. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nden dört ödülle dönen Artakalan filminde Öykü Karayel ile başrolü paylaşıyor. Tiyatroda ise İKSV tarafından düzenlenen 30. İstanbul Tiyatro Festivali kapsamında, Elif Özge Maltepe’nin yazdığı, Murat Daltaban’ın yönettiği ve Yeniköy’deki Panayia Kilisesi’nde sahnelenen Bir Çeyiz Sözleşmesi ile yaklaşık dokuz yıl aradan sonra tekrar tiyatro sahnelerinde.

Bunları Da Okuyun
image
Panayia Kilisesi | Fotoğraf: Nuray İmre

Hazır Metin dokuz yıl sonra tiyatroya dönmüşken ben de bir çarşamba akşamı, İstanbul’a ve yağmura inat, şu sıralar esen Metin Akdülger rüzgârına kapılıp heyecanla beklediğim Bir Çeyiz Sözleşmesi‘ni izlemek üzere Yeniköy’ün yolunu tuttum. Oyun, beni geçmişe götüren atmosferiyle zamanın nasıl geçtiğini unutturdu. Metin’in sahnedeki performansına sirtaki hünerleri de eşlik edince oyunun bitmesini hiç istemedim. Oyun çıkışında yanımda götürdüğüm Görmüş Geçirmiş Kaptan 88 kitabını kendisine imzalatmak da sanat dolu akşamın güzel bir sürprizi oldu. Kısa karşılaşmamızda Metin aynı ekrandan hissettirdiği gibi yüz yüze de son derece mütevazı, nazik ve samimi bir izlenim bıraktı bende. Sorularıma kendine has üslubuyla, içtenlikle, “Metince” cevaplar verdi. Lafı da fazla uzatmadan sizi benim merak ettiğim Metin Akdülger ile baş başa bırakıyorum. Sanatın ve güzel hikâyelerin hayatımızdan eksik olmadığı günlerde keyifli okumalar dilerim.

Şu sıralar 30. İstanbul Tiyatro Festivali kapsamında sahnelenen Bir Çeyiz Sözleşmesi ile uzun bir aradan sonra tiyatroya döndün. Yanılmıyorsam en son 2017’de sahnedeydin. Aradan neredeyse dokuz yıl geçmiş. Bu süre içinde tiyatroyla ilişkin nasıldı? Sahneden uzak kalmak bilinçli bir tercih miydi, yoksa hayat mı seni başka bir yöne götürdü?

Benim için yolun başı tiyatro. Ben örgün eğitimin bir parçası olan konservatuvar tedrisatından geçmeyen bir oyuncuyum, tiyatrolarda ve oradaki insanların öğrettikleriyle kendi konservatuvar eğitimimi yaşamış biriyim diyebilirim. Mesleğimle ilk bağımı kurmaya çeşitli tiyatrolarda çalışarak başladım, biraz da bu sebeple tiyatro benim kendimi ve varoluşumu anlamlı hissettiğim yerdir. Ama hayat… varoluşumuzu bazen tersyüz eder. Ben tiyatrodan biraz uzak kalmak durumunda kaldım. Son oynadığım oyunda talihsiz bir sakatlık yaşadım ve tedavim biraz uzun sürdü. Tedavi olurken de hayatımda başka gelişmeler oldu ve çalışmak durumunda kaldım. Şansıma, iş yükü görece daha az olan yarı ödemeli dijital projeler bana şans verdi. O sayede mesleğime devam edebildim. İlk zamanlar oyunları takip etmek istemiyordum; zamanla iyileştikçe tekrar sahneye dönmeye ve oyunlara gitmeye başladım. Kendimi ait hissedebileceğim bir sahne ve oyun arayışında buldum son yıllarda. Bu yıl, uzun bir aradan sonra bu arayışın somut adımlarını atmaya başladım.

artakalan
Artakalan | Fotoğraf: MUBI

Festival kapsamında Bir Çeyiz Sözleşmesi‘ni izleyenlerden biriydim. Öncelikle çok etkilendiğimi söylemeliyim. Kilisenin atmosferi, dönemin gelenekleri, kadınlara evlilikte biçilen rol ve bütün bunların içinde yaşanan aşk hikâyesi… İzlerken insan ister istemez geçmişle bugün arasında gidip geliyor. Üstelik yönetmen koltuğunda Murat Daltaban var. Peki seni bu hikâyeye çeken, heyecanlandıran ne oldu? Neden bu oyun?

Elif Özge Maltepe bana ulaştı ve benim bir tiyatro oyunu için arayışta olduğumu biliyordu. Daha önce de görüşmüştük, başka bir tiyatro oyunu için fakat bir sonuca varamamıştık. Ama Elif Özge Maltepe’nin nezaketinden ve iletişim kurma yönteminden etkilenmiştim. Bir süre sonra, İstanbul Tiyatro Festivali için benim de gözümü korkutmayacak kısa ve özel bir proje tasarladığından bana bahsetti. Sonradan kendisinin yazdığını öğrendiğim 20 sayfalık bir oyun yolladı bana. 1897 yılından bir rüzgâr, modern ama samimi bir bakış vardı içinde. Kendimi oyunu okurken bir yandan oynar halde bulunca da sanırım bu oyunun bir yerinde bulunmalıyım, zamanı geldi dedim. Murat Daltaban projeye dahil olduktan sonra kısa ve özel proje biraz uzun soluklu oynanması planlanan kolektif bir oyuna dönüştü ve sizin sahnede gördüğünüz tecrübeye, tanıklığa evrildi. Eskiden her şeyi ince eleyip sık dokuyan biriydim, artık akışın bir parçası olarak çevremdeki insanlarla süreçleri ve sorumlulukları paylaşmaya başladım. Müteşekkirim herkese.

sirtaki2
Bir Çeyiz Sözleşmesi | Fotoğraf: Nuray İmre

Bir Çeyiz Sözleşmesi, 1897 yılında Yeniköy’de düzenlenen gerçek bir çeyiz senedinden yola çıkıyor ve yıllar sonra aynı mahallede, Panayia Kilisesi’nde sahneleniyor. Hikâyenin doğduğu yerde, o mekânın hafızasıyla iç içe oynamak nasıl bir duygu? Kilisenin atmosferi, sahnedeki varlığını ya da karakterle kurduğun ilişkiyi etkiledi mi?

Oyunun ön oyun bölümünde bu konudan biraz bahsediyorum. Bu, tahayyül edilmesi, farkındalığına erişilmesi için tecrübe isteyen bir durum, bana kalırsa. Benim yaşadığımız coğrafya ile ilgili kederli hissettiğim bir durumdur; kentsel hafızamızın tarumar oluşu. Bu sebeple şehrimiz İstanbul’umuzda mekânla kurulan bir hafızaya tanıklık etmek ve hatırlamak fırsatını tiyatroyla birleştirmek beni heyecanlandırıyor.

Bu sıralar seni tiyatronun yanı sıra sinemada da görüyoruz. Artakalan, Antalya Altın Portakal Film Festivali’nden ödüllerle döndü. Yeşim Ustaoğlu da Türk sinemasının en özgün ve önemli yönetmenlerinden biri. Öncelikle tebrik ederim. Yeşim Ustaoğlu’yla yollarınız nasıl kesişti? Onun kendine has sinema dünyasının bir parçası olmak, birlikte bir karakter yaratmak nasıl bir deneyimdi? Kariyer yolculuğunda nasıl bir yere koyuyorsun bu deneyimi?

Ben Yeşim Hanım’la birkaç günlük kısa birkaç sahne için Tereddüt filmi sırasında tanışmıştım, orada az bir teşriki mesaimiz oldu. Ben Yeşim Ustaoğlu’nu ilk defa Araf’la tanımıştım ve çok sevmiştim, sonra Pandora’nın Kutusu ve Güneşe Yolculuk’la kendine hayran bırakmıştı beni. Son filminde uzun uzadıya beraber çalışabildiğimiz için çok şanslıyım. Fakat seçme sürecinde çok istedim ve çalıştım bunun için diyebilirim. Başta her oyuncunun olabileceği gibi endişeliydim ve bir mesafeden bakıyordum sürecin gidişatına, kalbimi korumak adına. Fakat sonrasında şunu söyleyebilirim; uzun zamandır içinde olduğum bir filmle bu kadar bağ kurduğumu hatırlamıyorum, kariyerimi falan bir köşeye koyarak söyleyecek olursam, insan olarak arkamda böyle bir eserin etkili bir parçası olarak bir “Memo” bıraktığım için mutluyum.

image
Metin Akdülger | Fotoğraf: Nil Sılacı

Senin çoğunlukla oynadığın roller şehirli, eğitimli, ekonomik ve sosyal açıdan ayrıcalıklı çevrelerden gelen karakterler. Bu rol seçimleri senin tercihin mi, yoksa sarışınlığın kaderi mi? Seni televizyon dizilerinde bambaşka rollerde göreceğimiz günler yakın mı?

Önyargılar, korkular gibi bizi bazen hayatta tutar, bazen de kör eder. Hayatımızda yaşayabileceğimiz özgür ve özgün tecrübeleri kirletebilir ya da önünü açabilir. Gönlüm ister elbette yelpazemi genişleteyim ve sizi hep şaşırtayım ama öyle olmuyor ne yazık ki ben bunu gözeterek seçimler yapmaya çalışsam da genelde bu yorumda bulunuluyor. Sanırım hikâyelerimizin ve algımızın zengin-fakir sarmalından çıkamaması ve gerçekçiliğini, insanı anlamakla bağını yitirmesiyle ilgili bu.

image
Metin Akdülger | Fotoğraf: Fatih Yılmaz

Senin hakkında yapılan yorumlara bakarken “En güzel gülen sarışın” tanımına rastladım. Bir oyuncu olarak meslek gereği başkalarının bakışına, beğenisine ve eleştirisine açıksın. Senin övgü ve yergiyle aran nasıl? Yapılan yorumlardan etkileniyor musun?

Açıkçası yorumları izafi buluyorum genellikle ve yapan kişinin niyetini anlayabildiğim ölçüde etkileniyorum. En güzel gülen sarışın lafını ilk defa duydum sizden, ne diyeyim, sağ olun. Ama şunu söylemek bile bomboş bir geyik gibi geliyor bana, üzgünüm. Ama işte herkes kendi içindekini, görmek istediğini, duymak istediğini görüyor karşısındakinde, bunu ne kadar kolay kabul ederseniz, yorumları ve arkasındaki niyeti anlamak o kadar kolaylaşıyor. Gülüşümü, bir süre önce yazdığım çizgi roman eserlerimle de değerlendirsin insanlar isterdim elbette ama… Uzatmaya hacet yok. 🙂

kaptanın
Görmüş Geçirmiş Kaptan 88 | Fotoğraf: Nuray İmre

Son dönem projelerinde evlilik, aşk ve kadın-erkek ilişkileri önemli yer tutuyor. Bir yandan geçmişin evlilik anlayışı, diğer yandan modern ilişkilerin karmaşası… Peki senin evlilik kurumuyla aran nasıl? Sence bu dünyayı bekârlar mı, evliler mi kurtaracak? 🙂

Dünya’yı kurtarmak medeni hallere kaldıysa, kıyamet saatimizi bir kontrol edelim, efendim. 🙂

Oyunculuğun yanı sıra müzikle ve hikâye yazarlığıyla da ilgileniyorsun. O yüzden merak ediyorum; bir film setinde kamera karşısında olmak mı, tiyatro sahnesinde oyun sonunda yükselen alkışlar mı, bir konserde seyirciyle birlikte şarkı söylemek mi, yoksa Görmüş Geçirmiş Kaptan 88 gibi bir hikâye yaratmak mı seni daha çok heyecanlandırıyor? Hangisinin yeri sende daha başka?

Hepsinin yeri başka bende ama aynı kalbe bağlılar; o sebeple birbirlerinden besleniyorlar.

Peki, Metin’in hayatından bütün bunları çıkarırsak geriye ne kalır?

Yine ben kalırım.

Son olarak biraz da theMagger.com okuyucuları için senden öneriler alalım. Şu sıralar ne okuyorsun? Müzik listende en çok hangi şarkı dönüyor? Bir de “Hayatımda izlediğim en iyi filmlerden biriydi” dediğin, herkesin mutlaka izlemesini önereceğin bir film var mı?

Efendim, şu sıralar Craig Thompson’dan Blankets’i yeni okudum, sevdim tavsiyemdir. İstos’tan Teodor Kasap’ın Çıngıraklı Tatar toplama bütün sayılar seçkisini okumaktayım. Şarkııı… Şu sıralar Japon City Pop şarkılarına takılmış durumdayım: Masayoshi Takanaka, Terumasa Hino, Taeko Onuki gibi. Dünyanın en iyi filmini daha izlemedim bence ama en son “DJ Ahmet” filmini izledim. Yönetmeni Georgi Unkovski. İlk defa duydum, onu da çok sevdim ve tavsiye ederim.

Kapak Fotoğrafı: MUBI

İlginizi çekebilir: Musa Bölükbaşı’ndan 63. Antalya Film Festivali

Yazı Yorumları (0)
Bu yazıya ilk yorumu siz yazın!