16. Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali: Kaçırılmaması Gereken 10 Film

“7h40 ce matin-là / Milo“

Fransız sinemasının yıldızları Marion Cotillard ve Laure Calamy ile genç yetenek Théodore Pellerin’i bir araya getiren “7h40 ce matin-là”, duygusal bir anne-oğul buluşmasının da ötesine geçerek bitmeyen bir sosyoekonomik krizde insanların yaşadığı zorluklara odaklanıyor. Grinin tonları, toplumsal gerçekçi filmin geçtiği mekâna ve mevsime olduğu kadar doğru-yanlış ayrımına da damgasını vuruyor.

“Canavar“

Tunç Şahin’in aynı adlı tiyatro oyunundan sinemaya aktardığı ve tek mekânda geçen “Canavar”, akıcı diyalogları ve onları hakkıyla yorumlayan oyuncular Tülin Özen, Gülçin Kültür Şahin ve Hakan Emre Ünal sayesinde sınırlarını genişletiyor. Sinemanın yakın plan avantajını ustalıkla kullanan film, bireylerin rezil olma ve damgalanma endişesiyle ve/veya aile içindeki güç dengelerini bozma korkusuyla iktidara biat ederek sessiz kalmasını eleştiriyor.

“El deshielo” (Çöküş)

1992 yılında, diktatörlüğün sona ermesinden hemen sonra Şili’de geçen “El deshielo”, tekinsiz bir atmosfer yaratan etkileyici bir sinematografi ve çarpıcı metaforlar kullanarak bir geçmişle yüzleşme alegorisi yaratıyor. İlk uzun metrajı “1976”nın ardından yönetmen Manuela Martelli, Pinochet rejiminin şiddetiyle Şili elitlerinin korunaklı yaşam tarzı arasındaki keskin tezatı, gösterişten uzak ve incelikli tavrıyla bir kez daha gözler önüne seriyor.

“Eu contez” (Ben Önemliyim)

Dünya prömiyerini yaptığı Venedik’te hem izleyicilerin kalbini hem de seyirci ödülünü kazanan “Eu contez”, otantikliği, içtenliği ve duyarlılığının yanı sıra duygusallığını mizahla dengelemesiyle öne çıkıyor. Otobiyografik özellikler de taşıyan film, Roman toplumunun dışlanarak yoksulluğa, umutsuzluğa, bağımlılığa ve suç işlemeye itilmesini; otoritelerin vatandaşlarına eşit muamele edilmesini sağlama ve onları ırkçılıktan koruma konusundaki yetersizliğini bütün açıklığıyla sergiliyor.

“Ich verstehe Ihren Unmut” (Memnun Kalmadığınıza Üzüldüm)

Endüstriyel temizlik sektörünün o sıkıcı, sıradan bürokrasisini alıp yüksek gerilimli bir psikolojik drama dönüştüren, hızlı tempolu ve sarsıcı bir yapıya sahip “Ich verstehe Ihren Unmut”, düşük ücretli işlerin getirdiği o yoğun yorgunluğu doğrudan hissettiren yakın plan el kamerası çekimleri sayesinde anlatımın temposunu ve hararetli iş yeri krizlerinin enerjisini sürekli yüksek tutuyor.

“Les filles d’Abraham” (İbrahim’in Kızları)

Prömiyerini Toronto’da yapan “Les filles d’Abraham”, Marsilyalı iki genç kadının arkadaşlığı üzerinden ataerkil sistemin adaletsizliğini, geleneksel aile yapısının kadın üzerindeki baskısını ve kadınların özgürleşme çabasını ele alıyor. Duygusal yoğunluğu ve karakter sayısının çokluğuna rağmen kısa süresi boyunca ritmini ve gerilimini hep yüksek tutan bu film, feminist tavır almaktan çekinmiyor.

“Paradis” (Son Sığınak)

Soru soran, cevap arayan, değerleri ve duruşları sorgulayan “Paradis”, bittikten sonra da izleyiciyi rahatsız etmeye devam ediyor. Film, küçük kızlarıyla Kanarya Adaları’ndaki şık bir tatil köyünde konaklayan Danimarkalı bir çiftin otomobille çarpıp yaraladığı Afgan bir mülteciyle kurduğu ilişki üzerinden Avrupa’da ırkçılık ve zenofobiden beslenen göçmen karşıtlığını ele alıyor. Yönetmen Maria Sødahl, gerginliği film boyunca sürdürüyor. Final ise yüzümüze bir tokat gibi çarpıyor.

“Ritorno a Buenos Aires” (Buenos Aires’e Dönüş)

Arjantin’deki diktatörlük üzerine bugüne kadar yapılmış en iyi filmlerden biri olan “Garage Olimpo”nun tematik bir devamı niteliğinde olan ve hikâyeyi 30 yıl sonrasına taşıyan “Ritorno a Buenos Aires”, hayatta kalanların neler yaşadığını sorguluyor. Fiziksel tutsaklıktan ziyade, insanı ömür boyu sürecek psikolojik bir kafese kapatan travmanın on yıllar içinde nasıl mutasyona uğradığını, hayatta kalan birinin tanıklık etmek için travmasının gerçekleştiği yere dönmeye zorlandığında neler olduğunu irdeliyor.

“Roya” (Rüya)

İranlı yönetmen Mahnaz Mohammadi’nin başrolünde Melisa Sözen’in rol aldığı filmi “Roya”, İstanbul’da yazılan bir direniş öyküsü anlatıyor. Yönetmenin ve başka tutukluların İran’da Evin Hapishanesi’nde geçirdiği sürede uğradıkları insanlık dışı muameleyi ve itirafçı olmaları için gördükleri psikolojik işkenceyi beyazperdeye yansıtan filmin parçaları bir yapboz gibi yavaş yavaş yerine otururken Mohammadi, hem sinema sanatının hem politik aktivizmin hakkını veriyor.

“Une affaire turque” (Bir Türk Meselesi)

Henüz üç yaşındayken ailesi Fransa’ya göç eden Hüseyin Aydın Gürsoy, kültürel kimliklere değinen dört kısa filminin ardından çektiği ilk uzun metrajı “Une affaire turque” ile önemli bir başarıya imza attı. Fransa’da 240 salonda gösterime giren yapım, yönetmenin farklı bir kökenden gelmenin ve göçmen olmanın anlamını arka planda ele aldığı politik bir gerilim filmi.

27 Kasım – 2 Aralık 2026 tarihleri arasında gerçekleştirilecek 16. Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali’ne dair merak ettiğiniz diğer tüm ayrıntılara festivalin web sitesi üzerinden ulaşabilirsiniz.

Kapak Fotoğrafı: Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali

İlginizi çekebilir: Musa Bölükbaşı’dan 63. Antalya Altın Portakal Z Raporu: Türk Sinemasında Neler Oluyor?