Joseph Kosinski’nin yönetmen koltuğunda oturduğu, Brad Pitt’in hem başrolünü hem de yapımcılığını üstlendiği F1 filmi, 2025 yazının en yüksek oktanlı yapımlarından biri olarak vizyona girdi. Apple Studios ve Warner Bros ortaklığında üretilen film, IMAX için özel olarak çekilmiş olmasıyla teknik anlamda iddiasını daha filmin başladığı saniyelerde ortaya koyuyor. 200 milyon doları aşan bütçesi, ses miksajından görsel efektlere kadar BEN BURADAYIM diye bağırıyor adeta. 156 dakikalık süresiyle sınırları her anlamda zorlayan film, ilk gösteriminden itibaren hem aksiyon tutkunlarının hem de Formula 1 meraklılarının radarına girmeyi başardı gibi. Zira bu defa pistin sesi sadece kulaklara değil, kalplere de dokunuyor desem inanır mısınız? İnanmayın bence, zira duygusal herhangi bir emare taşımayan dümdüz ve iyi bir aksiyon filmi bu.

Uzun süredir bu kadar cilalı, bu kadar gümbürtülü, bu kadar hızlı bir film izlememiştik. Joseph Kosinski, teknik maharetini bir kez daha konuşturuyor ve bu kez Top Gun Maverick ile fütursuzca estirdiği o meşhur rüzgarı pistlere taşıyor. Formula 1 tutkunları için bir kutlama, bilmeyenler içinse bir göz açma seansı gibi. Ben Formula 1’in sıkıcı, filmlerinin ise aksine eğlenceli olduğunu düşünen biri olarak oldukça keyif aldım. Her karede mühendislik detayları, her virajda yönetmenin ustalığı hissediliyor. Adrenalin dozu olması gerekenin altına pek de inmiyor.

Filmin merkezinde hafif kusurlu bir efsanenin geri dönüş hikayesi var. Ama bu geri dönüş sadece pistlere değil, karakterin kendiyle olan hesaplaşmasına da uzanıyor. Yıllar sonra tekrar direksiyon başına geçen tecrübeli pilotun kırık gururu ve içten içe patlayan tutkusu filmin dramatik omurgasını oluşturuyor. Tüm bu söylediklerimi Brad Pitt’in eskimeye başlayan oyunculuk performansıyla birleştirince filmin derinleşememe problemi ortaya çıkıveriyor. Kosinski de bunun farkında olacak ki, üstümüzü başımızı aksiyon yapıyor. Tüm yarış sahneleri büyüleyici. Hans Zimmer’in kendini aşıp yeni bir şeyler denediğini söylemek de mümkün. Kaza anlarını neredeyse fiziksel olarak sinema koltuğunda deneyimliyoruz. Sadece görsel değil, ses tasarımıyla da vites yükseltilmiş. O motor homurtuları sinema salonundan çıkınca bile kulakta kalıyor. 

Oyunculuklarda gösterişli bir denge var. Ana karakterin yaşanmışlıkları, yorgunluğu ve hala tükenmeyen o yarış tutkusu izleyiciye aktarılıyor bir şekilde. Onu dengeleyen yan karakterler ise filmin ritmini bozmadan hikayeye katman ekliyor. Özellikle takım patronu ve teknik ekip arasında kurulan dinamikler, sporu sadece pistte değil, kulislerde de yaşatıyor. Bu yönüyle film, rekabetin arka planını da unutmuyor. Yani sadece yarış değil, zihinsel strateji de var bu yapımda. Lewis Hamilton’ın yapımcılığı belki bu noktalarda filmin hanesine artı yazmış olabilir. Javier Bardem’i her role girebilen eşsiz varlığına da ayrıca bir parantez açalım.

Tabii film her ne kadar tempolu olsa da zaman zaman frene basıyor. Özellikle bazı sahneler, anlatıya hizmet etmek yerine sadece “fiyakalı görünmek” için orada duruyor. Bu da hikayenin yer yer momentumu kaybetmesine sebep oluyor. Ancak filmin geneline bakıldığında bu tür tökezlemeler çok göze batmıyor bence. Beklentiyi nasıl ayarladığımızla alakalı her şey. Bazen seyirciye nefes aldıran anlar, tempoyu dengelemek adına faydalı da sayılabilir. Ya da belki ben işime gelince çok optimistimdir, kim bilir…

Sonuç olarak bu yapım, türün meraklıları için büyük ekran deneyiminin nasıl olması gerektiğini hatırlatıyor. Özellikle IMAX formatı, bu filmin potansiyelini tam kapasiteye çıkarıyor. Kosinski, tekrar tekrar izlenebilecek türde görsel bir şölene imza atmış. Spor filmlerine, aksiyona, sinema teknolojisine ilgisi olan herkesin bu filme yolunu düşürmesi gerek gibi.

Sinema dünyasına ve filmlere dair paylaşımlarıma Instagram üzerindeki film blogumdan (@atıptutuyorum) ulaşabilirsiniz.

Kapak Fotoğrafı Kaynağı: The Today Show

İlginizi çekebilir: Eralp Alper’den Görevimiz Tehlike