Haberler

Özellikle uzun soluklu terapilerde “sonsuz bir süreç” hissi yaratan belirsiz devam kararları, danışanın bağımsızlığını pekiştirmek yerine terapiste bağımlılığı besleyebiliyor. Buna karşılık geliştirilen yapılandırılmış sonlandırma yaklaşımları, terapinin bir hedefle ve net bir kapanışla tasarlanması gerektiğini savunuyor.

erapi odalarında uzun süredir konuşulmayan bir şey var: iyi bir seansın nasıl başladığı kadar, iyi bir terapinin nasıl bittiği de önemli. Sonlandırma, yani “termination,” klinik literatürde yıllar içinde yeterince ele alınmamış bir konu olarak kalmıştı. Oysa terapinin nasıl kapandığı, tüm sürecin ne kadar içselleştirildiğini doğrudan etkiliyor. Klinik psikolog ve yazar Dr. Joyce Marter gibi isimler, sonlandırmanın bir kayıp değil, bir olgunlaşma ritüeli olarak çerçevelenmesi gerektiğini vurguluyor. Bu yaklaşımda son birkaç seans genellikle bilinçli bir geri dönüşe ayrılıyor: ne öğrenildi, hangi araçlar kazanıldı, hangi örüntüler dönüştü? Danışana “artık kendi terapistinsin” mesajını içselleştirmek için alan açılıyor.

Yöntemler arasında “booster session” modeli de giderek daha fazla benimseniyor. Terapi resmi olarak sonlandırılıyor, ancak danışan altı ay ya da bir yıl sonra tek bir seans için dönebileceğini biliyor. Bu yapı hem gerçek bir kapanış sağlıyor hem de süreci tamamen kopuşa dönüştürmüyor. Terapinin bir sonu olması gerektiği fikri, nihayetinde iyi bir terapinin insanı terapiye bağımlı kılmak yerine kendi hayatına daha sağlam bağlaması gerektiği argümanını pekiştiriyor.

Hudson Williams ve Connor Storrie’yi bir anda küresel çapta tanınan isimlere dönüştüren ve Ocak ayında yayına girdiği andan itibaren neredeyse tüm dünyada konuşulan Heated Rivalry’nin ardından, Amazon Prime’ın yeni dizisi Off Campus da benzer bir ünü yakalamış durumda. Ortak noktaları buz hokeyi gibi görünen bu iki dizinin popülaritesinin asıl nedeniyse sinema &tv yazarlarınca farklı analiz ediliyor.

Her ikisi de romanlardan uyarlanan iki dizide de kadın arzusunu perdeye taşıma biçimi, duygusal derinliği olan erkek karakterler öne çıkıyor. Bu zaman dek alıştığımız “sporcu erkek” sterotipinin dışına çıkan bu karakterler; kırılganlıklarını saklayan değil, tam tersine onlarla yüzleşen, ilişkilerinde hem güçlü hem dürüst olmayı başaran erkekler olarak karşımıza çıkıyor. Duygusal olgunluk ile fiziksel güç arasındaki bu denge, uzun süredir ekranlarda yeterince temsil edilmeyen bir erkeklik biçimini görünür kılıyor. Off Campus dizisinde erkek karakterler arzuyu karşılamak için duygusal bir çaba gösteriyor; anlamaya çalışıyor, geri adım atıyor, iletişim kuruyor. Gerçek hayatta nadiren karşılaşılan ama derinden özlenen bu dinamik dizilerin viral olmasının ardındaki nedeni de açıklıyor: İzleyici sadece iyi bir hikaye izlemiyor, kendisine nihayet doğru soruların sorulduğunu hissediyor.

Bir şehrin mutfağını tarif etmek, aslında o şehri tarif etmektir. Sokaklarında ne yenildiği, pazarında ne satıldığı, sofrasında hangi hikayelerin döndüğüne dair ipuçları verir. İşte TasteAtlas’ın her yıl güncellediği “Dünyanın En İyi 100 Yemek Şehri” listesi tam da bu soruya verilen kolektif bir yanıt niteliğinde.

Zirvesini Napoli, Milano, Bologna ve Floransa oluştururken ilk beşe giren tek İtalyan şehri olmayan yer Mumbai olan listede Gaziantep, İstanbul ve İzmir yer alıyor. 17. sıraya oturan Gaziantep, listenin en üst Türk şehri. UNESCO tescili zaten çoktan alınmıştı; bu sıralama ise o kimliğin uluslararası arenada ne kadar karşılık bulduğunu bir kez daha gösteriyor. Osmanlı’dan bugüne taşınan o katmanlı lezzet geleneği, modern yorumlarla birleşince ortaya kendine özgü bir gastronomi dili çıkaran İstanbul, listenin 24. sırasında yer alıyor. Son olarak; İzmir ise zeytinyağı, taze ot, deniz ürünleri üçgeniyle bugünün sağlıklı beslenme anlayışının bir yansıması olarak listenin 84. sırasında yerini alıyor. Biri Güneydoğu Anadolu’nun baharatlı ve zengin mirasını, biri bir imparatorluk başkentinin katmanlı birikimini, biri Ege’nin sade ve sağlıklı sofrasını sunan bu üç şehir, Türk mutfağının tek bir anlatıya sığmadığının, aksine birden fazla coğrafyayı ve geleneği aynı anda taşıyabildiğinin gösterirken Türkiye’nin gastronomi turizmindeki potansiyelini de yeniden hatırlatıyor.

Güzellik endüstrisi bir süredir kendini alt kategorilere bölerek genişliyor. Saç bakımında “skinification of hair” olarak adlandırılan ve seramid, peptid, niasinamid gibi aktif cilt bakımı bileşenlerini şampuan ve saç serumlarına taşıyan dalganın ardından, bu trendin saç bakımı, vücut bakımı ve makyaj ürünleri gibi pek çok kategoriye sıçramasıyla birlikte güzellik rutinleri köklü bir dönüşüm geçiriyor. Şimdi sıra dudaklarda.

“Lip skinification” olarak konumlanan bu yeni eğilim, dudak bakımını makyaj çantasının köşesindeki bir ruj ya da neme çekici bir balm meselesi olmaktan çıkarıp tam anlamıyla bir skincare adımına dönüştürüyor. Verilerin anlattığı hikaye de bu yönde. Lip injection aramalarının yıllık bazda yüzde 18 gerilediği görülürken, “plumping lip balm” aramaları yüzde 56, “hydrating lip balm” aramaları ise yüzde 51 artış kaydetmiş durumda. Peptidler, seramidler ve besleyici yağlar gibi skincare kökenli bileşenler artık dudak bakımında da standart haline geliyor; ürünler bağımsız bir kozmetik adımı olarak değil, tüm cilt bakımı rutininin doğal bir uzantısı olarak konumlanıyor.

Barceló’nun 9.000’den fazla seyahatçiyle gerçekleştirdiği araştırmaya göre seyahatçilerin yüzde 40’ı artık önce öğrenmek istediği şeyi belirleyip destinasyona sonradan karar veriyor. Bir beceri kazanmak, bir şey öğrenmek ya da uzun süredir ertelenmiş bir merakı somutlaştırmak amacıyla çıkılan bu seyahatler ‘skillcation’ olarak anılıyor.

Oaxaca’da geleneksel mole yapımını öğrenmek için Meksika’ya gitmek. Toskana’daki bir çiftlikte zeytinyağı üretim sürecine dahil olmak için İtalya’yı seçmek. Kyoto’da çay seremonisi ritüelini ustasından dinlemek için uçuş rezervasyonu açmak. Ya da Yunanistan’ın küçük bir adasında su altı fotoğrafçılığı sertifikası almak gibi ‘skillcation’ planları, tümüyle deneyimin etrafında şekilleniyor. Bu trendin yükselmesi ise tesadüf değil. Sosyal medyanın getirdiği “her yeri gördüm, her şeyi paylaştım” yorgunluğunun ardından seyahat, işaretlenecek bir liste olmaktan çıkıyor. El becerisi, teknik bilgi, yeni bir dil ya da bir zanaatın incelikleri; bunlar fiziksel bir iz bırakıyor.

Üstelik skillcation, lüks seyahatle doğrudan örtüşüyor. Küçük gruplarla yürütülen özel atölyeler, usta-çırak formatındaki programlar, yerel zanaatkârların stüdyolarında geçirilen sabahlar; bunların hiçbiri kitlesel turizmin içinde yer almıyor. Daha az kişiye, daha çok şey vaat ediyor.

15 ülkede ve ABD’de 45 şehirde 3.9 milyondan fazla izleyiciye ulaşan The Bodyguard müzikali ilk kez Türkiye’de Zorlu PSM sahnesinde izleyicilerle buluşmaya hazırlanıyor.

Whitney Houston ve Kevin Costner’ın başrollerini paylaştığı, Lawrence Kasdan imzalı 1992 yapımı filminden uyarlanan müzikal, Thea Sharrock’un rejisi ve Oscar ödüllü Alex Dinelaris’in kalemiyle önce Londra West End’deki Adelphi Theatre’da hayat bulmuş; dört Olivier Ödülü adaylığıyla da sahne dünyasında hak ettiği yeri almıştı. Orijinal uluslararası kadrosu ve dünya turnesindeki prodüksiyonuyla İstanbul’a gelecek olan gösteride aşk, güven, şöhret ve tehlike bir arada: Whitney Houston’ın “I Will Always Love You”dan “I Wanna Dance With Somebody”ye uzanan ikonik repertuvarı, canlı performanslarla yeniden sahneye çıkıyor. 11-20 Eylül izleyicilerle buluşacak müzikalde eski bir Gizli Servis ajanı olan Frank Farmer, dünya yıldızı Rachel Marron’ı kimliği belirsiz bir saplantılı hayrandan korumakla görevlendirilmesi ve ardından doğan aşk konu ediliyor.

2026 Uluslararası Booker Ödülü bu yıl tarihe geçen bir esere gitti: Yáng Shuāng-zǐ’nin kaleme aldığı Taiwan Travelogue, Mandarin Çincesiyle yazılmış ilk Booker kazananı olarak ödül tarihine adını yazdırdı.

Londra’daki Tate Modern’de düzenlenen törende sahiplerini bulan 50.000 sterlin, yazar ile çevirmen Lin King arasında eşit paylaşıldı; King’in İngilizce çevirisi de bu tarihin ayrılmaz bir parçası oldu. Japonya işgali altındaki 1938 Tayvanı’nda geçen roman, yakın zamanda keşfedilmiş bir anı kitabının çevirisi gibi kurgulanıyor. Tayvan’a gelen genç bir Japon romancının, kendisine eşlik eden kadın tercümana âşık olmasını ve Tayvan mutfağını keşfe çıkmasını konu alan eser karakterler tarafından yazılmış kurgusal dipnotlar ve sonsözlerin yanı sıra çevirmen Lin King’e ait gerçek notları da içeriyor. Ödül jürisi başkanı Natasha Brown, romanı iki ayrı düzlemde başarılı buluyor: hem keskin bir postkolonyal roman hem de sürükleyici bir aşk hikayesi. Brown’a göre Taiwan Travelogue, bu ikisini aynı anda taşıyabilen, olağanüstü bir denge kuran eserlerden.

Jeffrey Bezos’un yaptığı gibi met gala’ya 10 milyon dolar katkı ya da Mark Zuckerberg gibi gri tişört dönemini geride bırakarak Prada’nın ön sıralarında yerinizi alması… Dünyanın ne zengin adamlarının moda dünyasının onayını almak üzere hamleler bulunması rastlantısal mı?

Silikon Vadisi’nin en güçlü isimleri son zamanlarda alışılmadık bir meseleyle meşguller: Zevk. Milyarlarca dolara sahipken sanat ve moda dünyasının ne düşündüğünü umursamak için bir neden gerekiyor. O neden de şu: Yapay zeka odaklı bir dünyada, yüzlerce seçenek arasından bir şeyler seçebilme, seçtiklerinle bir karakter yaratabilme yetisi giderek daha değerli bir insani beceri olarak kabul görüyor. Tekno isimlerin bu meseleye takılmasının daha derin bir sebebi var. Şirketleri Silikon Vadisi dışında ne çekici ne de cool. Üstelik pek çok insan yapay zeka araçlarını bir yaşam tercihi olarak değil, geçim kaynaklarına ve benlik duygusuna yönelik bir tehdit olarak görüyor. Kimse bu markaları sempatik bulmuyor, kimse onlarla bağ kurmak istemiyor.

Bir markayı yeniden konumlandırmanın artık estetik bir dönüşümle gerçekleşebileceğine dair yaygın bir inanışa uyan teknoloji devleri kişisel markalarını popüler kültürün bir parçası haline getirebilmek için hamleler bulunuyor. Bunların toplamına son dönemde bir isim ise: Taste washing. Kavramın özü şu: bir ürünün, markanın ya da kişinin gerçekten kaliteli bir anlayışa sahip olmaksızın yalnızca görünürlük katmanında “iyi zevk” sinyali vermesi. Tıpkı greenwashing’in bir şirketi gerçekten sürdürülebilir kılmadan çevre dostu göstermesi gibi, taste washing de özden kopuk bir estetik performansı ifade ediyor.

Geçtiğimiz ayın en çok konuşulan kitabı olmayı başaran Famesick, Dunham’ın Tiny Furniture’ı çektiği günlerden Girls’ün bitişine, Lenny Letter’ın kapanmasından çeşitli “cancel” krizlerine, Klonopin bağımlılığından sayısız ameliyata ve Jack Antonoff ile yaşanan ayrılığa uzanan on yıllık bir dönemi üç perdede anlatıyor.

Kitabın merkezinde, sağlığı giderek bozulurken tek bir iş teklifine dahi hayır diyemeyen, kapitalizm ve sanatsal başarı adına bedenini ve ruhunu sürekli bir duvara çarpan bir kadın portresi yer alıyor. Dunham, şöhretin yarattığı gölgelerin ilişkileri nasıl çarpıttığını ve yalnızlaştırdığını sormaya devam ederken, tüm bu kaos içinde kim olduğunu bile unuttuğu benliğini yeniden bulmaya çalışıyor. Kitaba gelen tepkilerse eleştirmenleri ikiye bölüyor: The Guardian, Dunham’ın gençliğin coşkusunu, kırılganlığını ve kaybolmuşluğunu aktarma biçiminin onu neslin sesi olarak yeniden konumlandırdığını yazarken; bazı eleştirmenler kitabın yer yer kendini tekrar ettiğini ve orta bölümde ivme kaybettiğini not düşüyor. Yine de Famesick, onu sevenler için uzun süredir beklenen bir geri dönüş; onu sevmeyenler içinse o şöhretin aslında ne kadar ağır geldiğini gösteren, beklenmedik derecede dürüst bir itiraf kaydı niteliği taşıyor.

“Zekânın sıradanlaştığı, tercihlerin algoritmalara bırakıldığı bir çağda asıl ayrım, bir deneyimin dikkati nasıl yönettiğinde, insanın duygusal özerkliğine ne kadar alan tanıdığında ve en yalın haliyle ne ölçüde insan gibi hissettirdiğinde gizli.” Trend analizi şirketi WGSN duyusal deneyimlerin pazarlama dünyasındaki önemini bu cümle ile özetliyor.

WGSN uzmanları, yapay zekanın her şeyi daha “iyi”, daha hızlı ve daha akıllı kılarken aynı zamanda birbirinin yerine geçebilir ve akılda iz bırakmaz hale getirdiği gerilimi uzun süredir takip ediyor. Bu da daha büyük bir soruyu gündeme taşıyor: Her şey optimize edilebiliyorsa, ne insani hissettirmeye devam eder? Pazarlama otoriteleri; güven, duyusal zeka ve duygusal bağlantıya yaslanarak bu gerilimi bir fırsata dönüştürüyor; marka rezonansını kurmak ya da derinleştirmek için bir zemin olarak görüyor.

Pratiğe baktığımızda tablonun ne kadar geniş bir alana yayıldığı görülüyor. Hailey Bieber’ın kurucusu olduğu Rhode, tüm marka dilini yiyecek metaforları üzerine inşa etti: Glazing Milk, Cinnamon Roll Lip Treatment, Vanilla Cake gibi ürün isimleri yalnızca zekice değil, aynı zamanda doku, koku ve tat çağrışımları üzerinden ürünü somut hissettiren bir strateji. Singapore Airlines ise kabin kokusu, mürettebatın parfümü ve sıcak havlulara kadar uzanan tutarlı bir koku kimliğiyle bütünleşik bir çok duyusal deneyim tasarladı. Dunkin’ Donuts Güney Kore’de otobüslerde marka jengle’ı çalarken aynı anda kahve kokusu yayan difüzörler kullandı; bu uygulamanın ardından duraklar yakınındaki satışlar yüzde yirmi dokuz arttı.