James Gunn’ın yazıp yönettiği Superman, DC Evreni’nin sıfırdan inşasına öncülük eden film olma sorumluluğunu sırtlanıyor. 255 milyon dolarlık dev bütçesiyle hazırlanan film, yaklaşık iki yıl süren bir prodüksiyon sürecinin şatafatlı bir ürünü. David Corenswet’i Superman olarak başrolde izlediğimiz filmde, Rachel Brosnahan da ikonik Lois Lane karakteriyle karşımıza çıkıyor. Film Amerika ve Avrupa’da eş zamanlı olarak Temmuz 2025’te vizyona girdi. Bu kadar yüksek beklentiye sahip bir yapımın 129 dakikaya sığdırdığı şey yalnızca bir “yine, yeniden” hikayesi değil; aynı zamanda DC’nin uzun süredir kaybettiği ivmeyi geri kazanma çabası. Film, klasik anlatı yapısından sıyrılmaya çalışmazken, bir taraftan da sürpriz sayılabilecek politik bir üslup benimsiyor.

Yeni DC’nin açılış sekansı sayılabilecek bu film, “eski” evrenden kopuşun en net ilanı. Zack Snyder döneminin kasvetli, sıkıcı ve mitolojik Superman yorumundan sonra James Gunn’ın elinde şekillenen karakter, daha alçakgönüllü ve aynı zamanda daha aktivist. Artık sadece bir kurtarıcı değil; sistemin çarpıklıklarına kafa tutan, her türlü “özgürlüğü” savunan bir figür izliyoruz. Bu, Superman’i yalnızca çizgi romanların ötesine taşıyan değil, ona bir çağdaşlık da giydiren bir yaklaşım. Gunn, karakterin içsel çatışmalarını daha görünür kılıyor ve Clark Kent’in “insan gibi” yaşama arzusuna da geniş bir alan açıyor. Bu yönüyle film, kahramanlıktan çok, aidiyet duygusunun peşine düşüyor.

David Corenswet’in performansı ise tartışılabilir. Fiziksel olarak role cuk oturuyor hem de karakterin ikili doğasını yansıtmak için baya çabalıyor ama Superman’in yıkılmazlığı ile Clark Kent’in kırılganlığı arasındaki geçişleri çok incelikli oynayabildiğini düşünmüyorum. Rachel Brosnahan’ın Lois Lane yorumu da modern bir güncellemeyle geliyor; sadece haber kovalayan değil, özgün duruş sergileyen bir karakter izliyoruz. İkili arasındaki romantizm ise filmin en az zorlanan taraflarından biri olmuş, yapmacıklıktan uzak ve dengeli.

Villain cephesinde ise karşımıza çıkan Lex Luthor, Nicholas Hoult’un soğukkanlı performansıyla bir başka seviyeye çıkıyor. Bu Luthor, yalnızca bir kötülük abidesi değil; medyayı manipüle eden, kamuoyunu yönlendiren bir figür olarak kurgulanmış. Zekası, teknolojiyi nasıl kullandığı ve etik sınırları nasıl çiğnediğiyle oldukça güncel bir tehdide dönüşüyor. Filmde doğrudan söylenmeyen ama ima edilen siyasi benzetmeler de bolca mevcut. Bazı sahneler, çağın “popülist liderlerini” açıkça anımsatacak şekilde yazılmış. Filistin’in özgürlük mücadelesi, ufak bir esinti şeklinde değil, büyük bir fon gibi kullanılmış hikayede. Bu anlamda film, sadece bir süper kahraman hikayesi değil, aynı zamanda bir medya ve güç eleştirisi.

Elbette film sadece mesaj kaygısıyla dolu değil; aksiyon tutkunları için de fazlasıyla malzeme var. Luthor’un yarattığı yıkım sahneleri görsel bir şölen. CGI dozunda, koreografi abartısız. Superman’in Krypto ile olan sahneleri ise daha duygusal bir damardan ilerliyor ve karakterin insani yanını pekiştiriyor. Filmin temposu yer yer dalgalansa da genel yapı itibarıyla sıkmayan ve akışkan bir anlatım var ama James Gunn’ın hikaye anlatıcılığı tarafında hiç risk almaması biraz yoruyor tabii.

Superman (2025), DC’nin kendini yeniden tanımlama yolculuğunda sağlam bir ilk adım. James Gunn’ın tonu yer yer kişisel, yer yer politik; ama çoğunlukla umutlu. Superman bir kez daha yalnızca kurtarıcı değil, yol gösterici bir figür olarak resmediliyor. Belki de ilk kez, “güç” bu kadar kırılgan ve “kurtuluş” bu kadar insani anlatılıyor bu evrende. 

Sinema dünyasına ve filmlere dair paylaşımlarıma Instagram üzerindeki film blogumdan (@atıptutuyorum) ulaşabilirsiniz.

Kapak Fotoğrafı Kaynağı: Variety

İlginizi çekebilir: Çiğdem Balcı’dan Yeni Nesil Süper Kahramanlar