Bazı sırlar vardır, ortaya çıktığında her şeyi dağıtır. Bazılarıysa söylenmediği için hayatı ayakta tutar. Peki hangileri bizimle mezara inmeli, hangileri asla gizli kalmamalı? Netflix’in yeni yılın ilk günlerinde yayına aldığı Run Away, tam olarak bu sorunun peşine düşüyor. Bir suç hikâyesi gibi başlıyor, kısa sürede bir aile anlatısına dönüşüyor ve oradan da daha karanlık, daha rahatsız edici bir yere ilerliyor. Diziyi izlerken “Ne oldu?” sorusundan çok, “Nasıl buraya gelindi?” sorusu aklı meşgul ediyor. Bu soru, finalden sonra da insanın yakasını bırakmıyor.

Her bölümün kendine ait bir ismi var. Bu kadar basit ama yerinde bir tercihi Netflix’te uzun süredir görmemiştim. İsimler süs değil; anlatının nasıl izlenmesi gerektiğini baştan fısıldayan ipuçları gibi. İlk bölüm mesela: “Görmek İnanmaktır.” Ve daha ilk sahnede bu cümle tartışmaya açılıyor.

Hikâye, kampüste yürüyen genç bir kızla başlıyor. Tedirgin bakışlar, hızlanan adımlar, bir şeylerin yolunda gitmediğini hissettiren bir atmosfer. Maskeli biriyle gizli bir buluşma. Ardından gelen sert ve rahatsız edici bir şiddet sahnesi. Ama bu sahne izleyiciyi “yakalamak” için değil; huzursuz etmek için kurulmuş. Zaten dizinin tonu burada belli oluyor: Bu hikâye seni rahat ettirmeyecek.

Sonra bambaşka bir yerdeyiz. Klasik İngiliz evleri, klasik bir sabah telaşı. Kahvaltı, çanta hazırlama, evden çıkma koşturması. Bu güvenli ritmin ortasında bir mesaj beliriyor. Ve biz kendimizi, ilerleyen bölümlerde her şeyin sorumlusu olduğunu düşüneceğimiz bir karakterin odasının kapısında buluyoruz. Buraya kadar anlattıklarım spoiler sayılmaz. Çünkü dizi tam bu noktada izleyicinin algısını yönlendirmeye başlıyor. Kimin suçlu, kimin masum olabileceğine dair ilk çerçeve burada çiziliyor.

Ve sonra Run Away bir kapsül gibi çalışıyor. İçine giriyorsun ve ne zaman çıkacağını fark etmiyorsun. Tahmin ettikçe iş daha da karmaşık hâle geliyor. Her yeni bilgi, önceki varsayımları boşa düşürüyor. “Tamam, şimdi çözüldü” dediğin her anda hikâye başka bir yöne kayıyor. Ama bunu ucuz sürprizlerle değil; bilgiyi geciktirerek, izleyicinin ayağının altındaki zemini yavaş yavaş çekerek yapıyor.

Finale geldiğimizde, dizi bunu tek bir yerden değil; birkaç farklı noktadan aynı anda başarıyor. Birden fazla yerde “Nasıl yani?” dedirtebiliyor. Bu da bize, hikâyenin ne kadar kontrollü kurulduğunu gösteriyor. Bu sadece iyi kurgu değil; izleyiciyle kurulan zihinsel bir oyun.

Bu noktada durup sormak gerekiyor: Neden bu dizi bu kadar dikkatle izleniyor?

Çünkü mesele sadece bir suçun çözülmesi değil. Asıl mesele, “aile” dediğimiz yapının ne kadar kırılgan olduğu. Run Away’de suç, aniden ortaya çıkan bir sapma gibi durmuyor. Tam tersine; uzun süredir biriken sessizliklerin, ertelenmiş konuşmaların, görmezden gelinen işaretlerin sonucu gibi duruyor. İşte burada kalem sahibine geliyoruz.

Harlan Coben’i farklı kılan şey, polisiye yazması değil. Polisiye onun için bir araç çünkü. Asıl ilgilendiği şey, aileyi ve güveni sistemli biçimde deşmek. Coben’in hikâyelerinde sırlar birer final değil, birer eşiktir. Bir sır açığa çıktığında hikâye bitmez; gerçek hikâye o zaman başlar. Çünkü yıkıcı olan, gerçeğin kendisi değil; o gerçeğin yıllarca saklanmış olmasıdır.

Run Away de bir sırla başlıyor. İzlerken bir noktada “Tamam, artık her şey çözüldü” diyorsunuz. Ama tam o anda bambaşka bir gerçekle karşılaşıyorsun. Daha büyük. Daha rahatsız edici. Daha geri dönüşsüz bir gerçekle. Bu da diziyi olduğundan daha çarpıcı kılıyor.

Coben’in anlatısının bir başka güçlü tarafı da oyuncu seçimleri. Ama burada mesele sadece “iyi oyuncu” değil. Coben oyuncu seçmiyor; çağrışım kuruyor. Bir nevi psikolojik arketip inşa ediyor diyebiliriz. Aynı yüzleri farklı dizilerde tekrar tekrar görmemiz tesadüf değil. 

Merkezde, kaybolan kızını arayan baba Simon Greene rolünde James Nesbitt var. Soruşturma hattında ise Ruth Jones, Elena Ravenscroft rolünde karşımızda. İkisi de Coben evreninde tanıdığımız simalar. Stay Close’da izlediğimiz karakterlerinden sonra Run Away’de geçmişle bağ kurmamızı sağlaması dizinin akıp gitmesini sağlayan bir diğer faktördür belki de.

Çünkü o yüzler daha konuşmadan bazı duyguları çağırıyor: Güven, şüphe, yorgunluk, suçluluk. Dizi bu hazır duyguları kullanarak hızla bağ kuruyor. Sonra o bağı sarsıyor. Ve belki de en rahatsız edici soru tam burada beliriyor: Aile bireyleri arasındaki sırların gerçekten bir sonu olur mu? Yoksa her açılan sır, başka bir gerçeğin üzerini mi kaldırır? Run Away bu soruya cevap vermiyor. Zaten vermek istemiyor. Çünkü Coben’in dünyasında mesele cevaplar değil; yüzleşmeler. Ve yüzleşmelerin çoğu, rahatlatıcı değildir.

Run Away atlayarak izlenecek bir içerik olmadı mesela benim için Üstelik bittiğinde aklımda kalan sahneler olmadı. Sorma ihtiyacı duyduğum sorular oldu. İnsanı en çok tam olarak açılmamış sırlarla baş başa kalmak etkilemiyor mu?

Kapak Fotoğrafı: Netflix

İlginizi çekebilir: Sine Magger’dan Netflix’te Bu Ay