Televizyon dünyasında, her köşe başında yeni bir gerilim fırtınası esiyor. Ancak bu kez, Bakü’nün gölgeli sokaklarından yükselen bir fısıltı var: “Akrep Mevsimi” (Azerbaycanca: Əqrəb mövsümü). Bu Azerbaycan yapımı dizi, sadece bir polisiye hikayesi değil, aynı zamanda şehrin kalbine saplanan bir korku salgını. Gizemli bir seri katilin ardında bıraktığı şifreli mesajlar ve dedektiflerin zamana karşı verdiği amansız mücadele, izleyiciyi ilk bölümden itibaren etkisi altına alıyor.

Akrep Mevsimi’ni sadece ürkütücü bir katil hikayesi olmanın ötesine taşıyan unsurlar var. Başroldeki iki karizmatik dedektifin karmaşık ilişkileri ve katilin ardında bıraktığı her ipucu, izleyiciyi adeta bir zeka oyununa davet ediyor.

Dizi, Ceyhun Hidayetli’nin “Akrep” adlı romanından uyarlanmış. Ve dizinin başarısının ardından “Akrep” kitabı yeniden basıldı. Bu nokta bir kez daha sinema ile edebiyatın, özellikle de sanatın diğer alanlarının yakın iş birliğini gerekli kılıyor.

Editör notu: Yazının devamı spoiler içerebilir.

IMDb puanı: 8,6 / 10

Emil Guliyev ile Yeni Bir Soluk

Bu ismi daha çok duyacaksınız, çünkü Azerbaycan sinemasına yeni bir soluk getiren yetenekli yönetmenlerden biri. Guliyev’in filmlerinde genelde suç olayları aile, komşu-akraba ilişkileri çerçevesinde yaşanıyor. Yönetmenin sinema dünyasında suç motifi, sorunun boyutunu ve derinliğini göstermenin bir aracı olarak karşımıza çıkıyor.

Genel olarak Guliyev’in eserlerinde aile imgesi özel bir yer tutuyor, kırmızı çizgi gibi öne çıkıyor… Yönetmene göre toplumun sorunları aslında görmezden geldiğimiz aile kurumundaki kusurlarla doğrudan ilişkili.

Akrep Mevsimi’nde toplumsal dram, aile dramı, polisiye ve gerilim türlerinin özellikleri ustalıkla bir araya getirilmiş.

Dizinin ana konusu, toplumda etkili bir iş adamı olan Gurban Amanov’un ailesinin başına gelen trajedidir. En küçük oğlu Nurlan gizemli bir şekilde öldürülür ve savcının soruşturmacıları Rauf ve Kenan sadece suçu araştırmakla kalmayıp aynı zamanda iş adamının ailesinin diğer üyelerini de katilden korumak zorundadır.

Özellikle bölümler uzun metrajlı film gücü taşıyor: Sakine’nin oğlunu sabırsızlıkla beklemesi, Kerim’in ölmüş kardeşinin ayakkabı bağcıklarını duygusal bir halde bağlaması, Kenan ile Elnaran’ın ilk karşılaşması, doğum günü sahnesi ve diğer sahneler…

Her Madalyonun İki Yüzü Vardır

Ailenin reisi, toplumda saygın bir yere sahip olan Gurban Amanov, oğlunun trajik ölümüyle birlikte bambaşka birine dönüşmeye başlar. Omuzlarındaki ağır yük, her geçen gün onu biraz daha eğmektedir. Dışarıya karşı güçlü duruşunu korumaya çalışsa da, iç dünyasında kopan fırtına onu adım adım karanlığa sürükler.

Çocuğunu kaybetmenin acısı, çözülemeyen sırlar ve etrafındaki olayların karmaşıklığı, bu dağ gibi adamın ruhunda derin yaralar açar. Ancak Gurban’ın trajedisi, sadece talihsiz bir kurbanın hikayesi değildir.

Yüzeyin altında yatan sırlar ve geçmişte alınmış karanlık kararlar, bu güçlü adamın ve ailesinin kaderini derinden etkilemiş olabilir. Oğlunun ölümüyle sarsılan Gurban’ın olaylara verdiği tepkiler ve sergilediği tutum, soruşturmayı yürüten dedektiflerin kafasında soru işaretleri yaratır. Hayatındaki tüm kadınları uçuruma sürükleyen Gurban mıydı?

Acılı bir baba mı, yoksa bu karmaşık olay örgüsünün karanlık bir parçası mı? İzleyici, Gurban’ın çöküşünü izlerken, masumiyet ile suçluluk arasındaki ince çizgide gidip gelecektir.

İki Dedektif, Rauf ve Kenan

Farklı kişiliklere sahip iki dedektifin bir suçu araştırmak için birlikte çalışması, olay örgüsü boyunca yaşadıkları çatışma ve sonunda ortak bir yolda buluşmalar: Bunlar, sinemada uzun zamandır yerleşmiş bir dramaturji şablonu. Zaten Guliyev, defalarca kullanılan bu şablonu kopyalamıyor, onu kendine özgü dokunuşlarla zenginleştiriyor. Soruşturmacılar ne çok olumlu ne de çok olumsuz olarak tasvir ediliyor, psikolojik açıdan güçlü ve zayıf yönleri aile ortamı içerisinde gösteriliyor ve abartıya yer verilmiyor.

Guliyev için aile önemli bir unsur, toplumun mihenk taşı. Dolayısıyla soruşturmacıların çalışma süreçlerinin yanı sıra kimliklerini ve aileleri içindeki konumlarını da inceliyor. Örneğin Rauf’un suç mahallindeki ve morgdaki alaycılığı ve ilgisizliği, Alzheimer hastası olan annesine gösterdiği özen ve duyarlılıkla tezat oluşturuyor. Seyirci muhtemelen bu noktada onunla daha fazla özdeşleşebiliyor ve onun alaycılığını affedebiliyor. Bölümden bölüme insan ölümlerine karşı duyarsız kalan Rauf’un süreç içinde değişip, yaşananlara kendi sorunu gibi yaklaştığı görülüyor.

Daha önce savcılıktan emekli olan Kenan’ın eşi Nuride ile ilişkisi, küçük oğullarının başına gelenlerin ardından neredeyse bitme noktasına geliyor. Kadın, evladını kaybetmenin ardından çelişkili duygular arasında kalıyor, hem eşini seviyor hem de affedemiyor.

Trajedinin hayaletleri Kenan’ın peşinde ve kendini suçlu hissettiği için kadının sitemlerine ve soğukluğuna katlanıyor. Ancak Kenan ile Nuride arasındaki ilişkide gereken dramatik dönüş gerçekleşmiyor. Çünkü yaşanan trajedi nedeniyle iletişimi kopan karı koca arasında bir hesaplaşma yaşanması ve final bölümünde çiftin birbirine sarılmasını, kadının ona olan minnettarlığını haklı çıkaracak bir duygusal patlama sahnesi yaşanması gerekiyordu, ya da biz öyle düşünüyorduk…

Kenan ile eşi arasındaki o diyalog, ilişkilerindeki dönüm noktalarından biri olarak kabul edilebilir. Ama buna diyalog demek ne kadar doğru, orası tartışılır. Kenan’ın o sessiz çığlığı bir diyalogtan çok bir monologtu.

Evladını kaybetmenin acısı hiçbir zaman bitmez, bu değişmeyen bir gerçektir. Ama sonunda, eşler birbirlerine duydukları büyük bir sevgi sayesinde, zorlukla da olsa tutunabilirler belki de…

Vagif’in Doğum Günü Dansı

Son olarak, özellikle herkesin hafızasında kalıcı bir iz bırakan ve benim de en sevdiğim doğum günü bölümünü anmak gerekiyor. O sahnede, karısının sadakatsizliğinin farkında olan ve aynı zamanda cinayetle suçlanan Vagif’in ailesi, annesinin doğum günü için bir araya geliyor. Kör babası oğlunun başarısız evliliğinden dolayı onu azarlıyor. Ortaya çıkan sıkıntılı durum, Vagif’in karısıyla yaşadığı gergin ilişki, aşkı, hayal kırıklıkları, tereddütleri, korkaklıkları ve acıları Manaf Dadaşov’un dansında büyük bir esneklikle canlandırılıyor.

Vagif’in kaderini, annesinin ona öğrettiği “Karı kocanın ölümü arasında bir gün fark olur” sözü belirlemiş sanki. Dizinin heyecanını korumak adına bu konuyu burada bitirmek istiyorum. Ama izlediğinizde bu cümleyi mutlaka hatırlayın ve ağzımızdan çıkan her kelimenin aslında kaderimizi nasıl şekillendirdiğine dikkat edin.

Dizinin ikinci sezonu, “Akrep Mevsimi: İki Dünya Bir Olsa Da” şu anda Azerbaycan İctimai Televizyon kanalında yayınlanıyor. İkinci sezondaki hikayeler gerçek yaşam deneyimlerine dayandığı için bu sefer izlerken daha da zor olacağını düşünüyorum. Ama izleyip göreceğiz.

Kapak Fotoğrafı: IMDb

İlginizi çekebilir: Ecem Şimşek’ten Gerilim Dolu Mini Dizi Önerileri