Dağın Öteki Yüzü: Ermenistan


Yolculuğumuz havaalanında başlıyor, ilk durak Tiflis. Gece vakti vardığımız Tiflis’te bir gece kalıyoruz ve yağmurlu bir sabaha uyanıp otobüs terminaline gidiyoruz, aynı zamanda 30-40 yıl öncesine de. İngilizce bilen kimse yok, bende de birkaç kelimeden fazla Rusça yok ama bir şekilde anlaşıyoruz ve bizi Ermenistan’a götürecek minibüse biniyoruz. Yaşlı ama süslü teyzelerin sürekli konuştuğu, minibüsteki boş yerlere koyulmuş taburelere oturan insanların olduğu, şoförün durmaksızın sigara içtiği bir yolculuk bu. Sınıra geliyoruz, minibüsteki herkes kontrollerden sorunsuzca geçiyor, ama biz kalıveriyoruz öylece. Ermenistan’a giriş yapabilmek için online vize almak gerekiyor, fakat bizim gittiğimiz dönemde sistem çalışmıyordu, biz de vizeyi sınırda almak zorunda kaldık. Ama öyle pek kolay alınmıyor, yaklaşık iki saat bekliyoruz, bir sürü soru yanıtlıyorum. Herkes geliş nedenimizi merak ediyor. Minibüsümüzün yolcuları beklemekten sıkılmış, bizi izliyor. Vizeyi alıyoruz, minibüs yolculuğu bitiyor. Vanadzor’dayız. Vanadzor, Ermenistan’ın üçüncü büyük şehri. Yalnız üçüncü büyük şehir olması, öyle pek bir büyük şehir algısı yaratmasın, Anadolu kasabaları hissi yaratıyor Vanadzor insanda. Vanadzor’dan taksiye binip Dilijan’a doğru yola çıkıyoruz. Yolda kar bastırıyor, yorgunum ve hava soğuk. Nedense aklıma hemen Attila İlhan’ın Pia adlı şiiri geliyor.
















