Eva Victor’un ilk uzun metrajı Sorry, Baby, daha ilk sahnelerden içine alan bir gerilim kuruyor. “Agnes’e kötü bir şey oldu. Ama hayat devam ediyor… En azından etrafındaki herkes için.” Film bu cümleyle açılıyor. Travmanın adını söylemektense, yarattığı boşluğu hissettiriyor. Victor, mizah geçmişinden devraldığı keskin gözlemi bu kez dramatik bir dile çeviriyor; bireysel acıyla toplumsal kayıtsızlığı yan yana koyuyor. Sorry, Baby, cevapları tek tek sunmuyor. Agnes’in başına gelen ile birlikte, sonrasında etrafını saran sessizliği, utancı ve hayatın hız kesmeden devam edişini anlatıyor.

Victor’un sessiz kamera yaklaşımı, travmanın toplumsal yankılarını ön plana çıkarıyor: Bir kadının yaşadığı acı, onu görmezden gelen çevresel ve kurumsal yapılar içinde nasıl konumlandığı sorusunu gündeme getiriyor. Bu sorgulama, filmi sadece bireysel bir travma öyküsü olmaktan çıkarıp, politik, toplumsal ve psikolojik katmanlarıyla derinlemesine bir deneyime dönüştürüyor.

Editör Notu: Yazının devamı spoiler içermektedir.

Zaman ve Bellek: Parçalı Anlatı

Victor, zamanı doğrusal bir çizgide işlemiyor. Beş bölümden oluşan film, hikâyeye başından değil, sonuna yaklaşmış bir yerden giriş yapıyor. “Bebek Yılı” adlı ilk bölümde, Agnes’in (Eva Victor) yaşadığı travmadan aylar ve yıllar sonra bile tam anlamıyla iyileşemediği görülüyor.

En yakın arkadaşı ve bir dönem aynı evi paylaştığı Lydie’nin (Naomi Ackie) dönüşü hem bir tür teselli hem de geçmişi yeniden uyandıran bir hayalet gibi. Bu karşılaşma, Agnes’in travmasına isim vermeyi reddedişini yeniden tetikliyor; acıyı bastırmanın da yüzleşmenin de aynı anda mümkün ve imkansız olduğunu sezdiriyor.

Victor, film boyunca şiddeti doğrudan göstermeyi tercih etmiyor. Olay kapalı bir kapının ardında yaşanırken kamera sokağın karşısında sabit kalıyor; yalnızca ışığın değişimini ve zamanın akışını izliyoruz. Agnes’in sendeleyerek arabasına dönmesiyle, sahnenin görünmeyen şiddeti çok daha derinden hissediliyor.

Agnes’in dünyası altüst olurken, dışarıda hayat hiçbir şey olmamış gibi devam ediyor. Doktorun ilgisizliği, üniversitenin “yapabileceğimiz bir şey yok” kayıtsızlığı, sistemin mağdurun üzerine kapanan soğuk yüzünü temsil ediyor. Yalnız bırakılmak, filmde politik bir deneyime dönüşüyor; kadının acısının resmi olarak tanınmaması, şiddetin sessizce yeniden üretilmesi anlamına geliyor.

Pete (John Carroll Lynch) karakterinin beklenmedik empatisi ve sunduğu bir sandviç, kasvetin içinde küçük bir umut ışığı gibi beliriyor. Agnes’in komşusu Gavin (Lucas Hedges) ile kurduğu temkinli ilişki, daha az zehirli bir erkeklik biçiminin mümkün olabileceğine dair kırılgan bir alan açıyor.

Travmanın Günlük Hayata Sızışı

Travma, gitmeyi reddeden bir hayalet gibi Agnes’in hayatına sinmiş durumda. Giydiği kıyafetlerden sokakta yürüyüşüne kadar her şey, geçmişin yankılarını taşıyor. Gerçek ya da hayali tehlikelere karşı sürekli tetikte oluşu, travmanın fiziksel bir tezahürü. Agnes’in bir yanı unutmak istiyor fakat bunun mümkün olmadığını biliyor.

Victor, filmin ilk sarsıcı sahnesinden son derece yürek burkan finaline kadar travmanın ardından gelen yalnızlık halini incelikle gözlemliyor. Ne kadar destekleyici olurlarsa olsunlar, çevresindekiler bir noktada kendi hayatlarına geri dönüyor; üstelik Agnes’in de aynısını yapmasını bekliyorlar. Yine de Victor’un duyarlı bakışına göre bu bir yargı değil; sadece insan doğasının, başkalarının acısından kendini koruma biçimi.

Sorry, Baby, travmanın bireysel bir deneyim olmanın ötesinde, toplumsal ilişkilerdeki suçluluk, mesafe ve sessizlik biçimlerini nasıl şekillendirdiğini inceliyor. Film, iyileşmenin doğrusal bir süreç olmadığını; çoğu zaman başkalarının anlayışının sınırlarında, görünmez bir mücadele olarak sürdüğünü hatırlatıyor.

Kapak Fotoğrafı: MYmovies

İlginizi çekebilir: Sine Magger’dan İzleme Listemiz