Oğuzcan Pelit’in “Sanayi Güzeli” adını verdiği tasarım, ilk bakışta estetik bir keyif veriyor. İronik adı, yaratıcı detayları ve sanayi ruhunu yansıtan özgün formuyla göze çarpıyor. Ama biraz daha yakından bakıldığında, bunun yalnızca görsel bir tatmin değil, aynı zamanda güçlü bir sosyolojik sembol olduğunu görmek mümkün. Bu yazıda amacım, hem Pelit’in elde ettiği bu başarıyı kutlamak hem de Pierre Bourdieu ile kurduğum bağlantıyı paylaşmak. Sosyolog ya da bu alanda kapsamlı okumalar yapmış biri  değilim ama “Sanayi Güzeli”ni gördüğümde aklıma hemen Bourdieu’nun Distinction (Ayrım) kitabında bahsettiği sınıf, zevk ve kültürel sermaye kavramları geldi. Bunun kişisel bir tarafı da var: Arabadaki “Hatamsın” dövmesini görünce, ileride kendi arabam olsa belki ben de benzer bir yazıyı yaptırırım diye düşündüm. O an fark ettim ki bu estetik tercihler yalnızca görsellikten ibaret değil, aynı zamanda kimlik, aidiyet ve duygu taşıyor. Ve işte tam da burada, nedense Bourdieu aklıma geldi.

Geçtiğimiz hafta İstanbul Park’ta otomobil kültürü açısından unutulmaz bir an yaşandı: Hot Wheels Legends Tour, ilk kez Türkiye’ye geldi. Dünyanın farklı şehirlerinde düzenlenen ve modifiye araçların en yaratıcı örneklerini sahneye taşıyan bu etkinlik, 30 binden fazla ziyaretçiyi ağırladı. Yarışmaya katılan 259 araç arasında şampiyonluğa uzanan isim ise sürpriz olduğu kadar anlamlıydı: Oğuzcan Pelit’in “Sanayi Güzeli” adını verdiği 1990 model Tofaş Şahin. Hem jüri değerlendirmesi hem de halk oylamasıyla birinci seçilen bu tasarım, Türkiye’nin ilk Hot Wheels Legends Tour şampiyonu oldu.

Şimdi sırada daha büyük bir yolculuk var: Avrupa, Ortadoğu ve Afrika’yı kapsayan EMEA Finali. Eğer bu hikâye devam ederse, “Sanayi Güzeli” bir gün 1:64 ölçekli bir Hot Wheels die-cast modeli olarak dünyanın dört bir yanında koleksiyon raflarında yerini alabilir. Yani Türkiye’nin sanayi kültürünün simgelerinden biri, global bir oyuncak estetiğine dönüşerek bambaşka bir hayat kazanabilir.

Tofaş’ın Kısa Tarihi: Sıradanlıktan Simgeselliğe

Türkiye’de Tofaş Şahin, yalnızca bir otomobil değildi; bir dönemin gündelik hayatına sinmiş kültürel bir ikonuydu. 1980’ler ve 1990’larda yollarda en çok görülen modellerden biri olarak, özellikle işçi sınıfı ailelerin ulaşabileceği bir araçtı. Ekonomik oluşu, sağlamlığı ve kolay tamir edilebilir yapısıyla şehirden kasabaya, köyden otobana uzanan herkesin arabası kimliğini kazandı.

Ama Tofaş, yalnızca ulaşımın pratik bir çözümü olmadı. Zamanla özellikle gençler için modifiyenin vazgeçilmez platformuna dönüştü. Ses sisteminden jantlara, egzozdan boya detaylarına kadar her müdahale, aslında bir tür kendini ifade etme biçimiydi. Böylece Tofaş, bireysel zevklerin, kimlik arayışlarının ve kolektif aidiyetin aracı haline geldi.

Bu gözlemi destekleyen akademik çalışmalar da var. Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’nde yapılan bir nitel araştırma, Tofaş kuş serisi otomobil sahiplerinin araçlarına yüklediği anlamın yalnızca ulaşım ihtiyacını karşılamadığını; aynı zamanda statü, kimlik ve sosyal farklılıkların bir yansıması olduğunu gösteriyor (Açıkalın & Çakır, 2023, Dergipark). Yani Tofaş, sıradan bir otomobilden öteye geçerek, Türkiye’nin kolektif hafızasında sokak kültürünün sembollerinden birine dönüştü.

Bugün “Sanayi Güzeli”nin uluslararası bir platformda öne çıkması, aslında bu tarihsel bağlamı da yanında taşıyor. Çünkü yarışmada sahneye çıkan yalnızca bir Tofaş Şahin değil, aynı zamanda bir dönemin estetik anlayışı, duyguları ve toplumsal belleği.

Bourdieu ile Bir Bağlantı: Ayrım, Estetik ve Sınırların Esnemesi

“Sanayi Güzeli”ni gördüğümde aklıma ilk gelen isimlerden biri Pierre Bourdieu oldu. Sosyolog değilim; bu konuda akademik bir iddiam yok. Ama Bourdieu’nun Distinction (Ayrım) adlı eserinde anlattığı bazı fikirler, bence bu durumla çok ilginç bir şekilde örtüşüyor. Ben de bu noktada, onun kavramlarından yola çıkarak nasıl bir bağlantı kurduğumu paylaşmak istiyorum.

Habitus: Günlük Hayatın Görünmez Kodu ve Alan (Field) Kavramı

Bourdieu’nun sıkça kullandığı kavramlardan biri habitus. En basit haliyle, habitus, ailemizden, çevremizden, yaşadığımız sınıftan ve deneyimlerden öğrendiğimiz, günlük hayatımıza yön veren alışkanlıklarımız, zevklerimiz ve reflekslerimiz. Mesela birinin neden klasik müzik dinlediğini ya da neden arabasına “Hatamsın” yazdırmak istediğini anlamak için yalnızca kişisel tercih değil, o kişinin sosyal geçmişine de bakmak gerekiyor. “Sanayi Güzeli” de tam burada devreye giriyor. Sanayi mahallesinin ruhu, gençlerin aidiyet arayışları ve yaratıcılıkları, bu otomobilin estetiğine sinmiş durumda.

Bourdieu, kültürel üretimi açıklarken “alan (field)” kavramını kullanıyor. Alan, farklı grupların birbiriyle mücadele ettiği sosyal sahaları temsil ediyor: sanat alanı, akademi, moda, spor… Her alanın kendi kuralları var. Bir Tofaş modifiyesi sanayi kültüründe olağan bir estetik iken, Hot Wheels sahnesine çıktığında artık farklı bir “oyunun” kurallarına dahil oluyor. Bu alan değişimi, aynı objenin farklı değerler kazanmasına neden oluyor. “Sanayi Güzeli”nin Türkiye sokaklarında taşıdığı anlamla, global bir yarışmada kazandığı anlam aynı değildir ama ikisi de gerçektir.

Bourdieu, kültürel sermayeyi üç biçimde tanımlıyor: Eğitimle, deneyimle ve zamanla içselleştirdiğimiz beğeniler, bilgi ve becerileri anlatan bedensel sermaye (embodied). Kitap, tablo, müzik aleti, otomobil gibi kültürel objeleri ifade eden objektif sermaye (objectified). Son olarak; diplomalar, ödüller, sertifikalar gibi tanınmış değerleri gösteren kurumsal sermaya (institutionalized).

“Sanayi Güzeli”, bu üç düzeyi de kesiştiriyor: Sanayi kültüründen gelen yaratıcı bilgi ve beceriler (bedensel sermaye), Tofaş’ın kendisi (objektif sermaye), Hot Wheels Legends Tour’da kazanılan ödül (kurumsal sermaye). Yani bir alt kültür ürünü, bu süreçte uluslararası ölçekte kültürel sermayeye dönüşüyor.

Ayrım (Distinction): Görünmez Sınırların Esnemesi

Bourdieu’nun en bilinen eseri Distinction (Ayrım), sınıfların estetik tercihleriyle birbirinden ayrıldığını anlatıyor. Ona göre lüks markalar, klasik sanatlar ve “yüksek kültür” zevkleri ayrıcalıklı sınıflarla özdeşleşirken; sanayi atölyelerinde doğan ya da sokak estetiğiyle yoğrulan beğeniler çoğunlukla “alt kültür” kategorisine itiliyor (Distinction, 1979). Kültürel sermaye dediğimiz bu yapı unsurları, sınıfsal aidiyeti, eğitim geçmişini ve estetik kodları içeriyor (Xiaowei, 2019). Ancak “alt kültür” her zaman hiyerarşinin altında değildir; aksine, sokak modası, hip-hop gibi kültürel ifadeler sıklıkla yenilikçi, özgün ve yaratıcıdır. Türkiye’de Tofaş modifiyesi de buna benzer; sınırlı imkanlara rağmen güçlü bir estetik üretim alanı yaratıyorlar.

“Sanayi Güzeli”nin Hot Wheels sahnesinde ödül kazanması, bu anlamda düşündürücü: Bir zamanlar küçümsenen bir estetik, bugün küresel bir platformda alkışlanıyor. Bu durum, Bourdieu’nun tarif ettiği görünmez sınırların esneyebildiğini gösteriyor.

Burada önemli bir tartışma daha var: Alt kültürün ürünleri üst kültürün sahnesine çıktığında ne olur? Egemen alan, bu üretimi kendi estetik kodlarına göre yeniden mi tanımlar, yoksa bu paylaşım yeni bir kapsayıcılık mı yaratır?

Kültür sosyolojisinde buna “cultural appropriation” (kültürel sahiplenme) deniyor (Steven Mintz, Inside Higher Ed’deki yazısında “kültürel sahiplenmenin” sadece estetik değeri değil, aynı zamanda güç ve hiyerarşi meselelerini de içerdiği konusunda bizi uyarıyor). Bazen güçlü gruplar, alt kültürün sembollerini alıp kendi dünyalarına dahil ederler. Ama bazı teorisyenler, bunun her zaman olumsuz olmadığını, kimi zaman yeni anlamların ve hibrit estetiklerin doğduğunu da söylüyor (Mosley, 2024).

“Sanayi Güzeli” de bu tartışmanın bir örneği olabilir. Hot Wheels sahnesinde bir Tofaş görmek, bir yandan alt kültürün prestij kazanması, öte yandan da bu estetiğin küresel bir markanın kodlarıyla yeniden paketlenmesi demek. Burada net bir yanıt yok. Ama tam da bu yüzden bu mesele düşündürücü: Alt kültür görünürlük kazanırken, özgünlüğünü koruyabiliyor mu?

Benim için bu hikâye, sanatın sınırları aşabilen, kültürleri birleştirebilen gücünü hatırlatan bir örnek. Ama aynı zamanda şu soruyu da gündeme getiriyor: Sanat ve estetik, sınıflar arasındaki görünmez sınırları gerçekten aşabilir mi? Kesin bir cevaba ihtiyaç yok. Çünkü belki de en güzeli, “Sanayi Güzeli”nin herkes için farklı anlamlar taşıyabilmesi. 

Oğuzcan Pelit’in bu tasarımı, bize hem estetik bir keyif sunuyor hem de sosyolojik açıdan düşündürüyor. Bu nedenle Pelit’e teşekkür etmek isterim. Çünkü “Sanayi Güzeli” sadece bir yarışma başarısı değil; aynı zamanda bize kültürün sınırları aşan, kapsayıcı ve birleştirici yönünü hatırlatan çok değerli bir iş. Bu tasarım, hem geçmişe duyulan nostaljiyi hem de geleceğe dair umudu aynı anda taşıyor.

Kapak Fotoğrafı: Ezgi Cenk

İlginizi çekebilir: Artsy Magger’dan İstanbul Sergi Takvimi